Elimde olsaydı, acının da, sevincin de, saçmalığın da, tutarlılığın da uzaktan izleyicisi olmak isterdim. Popüler ifadesiyle hayatın kıyısındaki insan olmak isterdim. Ne güzel hayatın kıyısında olmak. Güvenli, huzurlu, çilesiz. Hep mi tersi olur. Hep mi tıpkı helikopterle denizin ortasına atılmış bir adam gibi, tam ortasında bulursun kendini her şeyin. Bir kıyısı yok mu ulan bunun. Boğuluyorum. Hep onların suçu. Kıyıdaki insanları küçümseyenlerin suçu. Birkaç defa kıyıda bulunma şansı yakaladım. Küçümsediler bizi. Seni, beni, onu, hepimizi. Kıyıda bulunduğumuz için küçümsediler bizi. Aslında kıskanmışlar mğer biz anlamamışız. Kötü insanlar kıskandıkça küçümser, küçümsedikçe kıskanır. Açılın ulan, gerekirse boğulun ama açılın ulan dediler. Biz de açıldık. Hepimiz açıldık. Açıldıkça açıldık. Sonunda boğulduk çoğumuz. Toyduk, kandırılıdık. Şimdi suyun üzerinde zar zor nefes almaya çalışan, kollarında takat kalmamış birkaç kişi kıyıyı görmeye çalışıyoruz.

Abdulkadir Kızıtaş

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s