Tıpkı ölümün çaresinin olmadığı gibi, acizliğin de bir çaresi yoktu. Bir üniformanın üstünde olan forslar gibi, insandan parayı, teveccühü, delicesine adanılan işleri ve (çoğu sahte olabilen) dehayı söküp atsan, geriye acizlikten başka bir şey kalmazdı. Ben en yalın, en gösterişsiz acizlerdendim. Tek servetim bir avuç avuntuydu. Tek yapabildiğim yenilerini biriktirmekti.

Abdulkadir Kızıltaş

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s