Rutin akış içinde iş-güç adına her zaman ne yapıyorsam onu yapmayı bırakıp ruhumu beslemek için anlam arayışına çıktığım küçük tenefüslerimin birindeyim ve elimde Tanpınar’ın çeşitli dergi ve gazetelerde yayımlanmış yazılarından oluşan “Yaşadığım Gibi”si var. Yazar ikinci dünya savaşının henüz bittiği ve ardında madden ve manen büyük bir enkaz bıraktığı yıllarda gazeteleri karıştırıyor. Manşetler belli. 3. Sayfa havadislerine geçiliyor, fenalığı olduğu yerde ve anda kalan o küçük ve biçare vakalara yani. İşte orada Tanpınar şöyle geçiyor kayıtlara: “…Halbuki şimdi yalnız kendi hayatlarını israf edenleri affetmeyi öğrendim.”
Her ne kadar karanlıkta yapılmış bir el işareti kadar anlamsızsa da bu, birdenbire genişleyen küçük bir anın her şeyi yutup sildiği o zaman gelmeden anlama(ya) çalışıyorum…

Anlıyorum ki bütün yorgunluğum yakın bir diyara uzak yoldan gitmekliğimde örtülüdür.

A.Kızıltaş

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s